سلام.

قرارمون تو این وبلاگ واسه همین دو ماه بود.ایشالا از چند روز دیگه با یه کار جدید بر می گردم.به امید دیدار مجدد

سلام.

ای اسیرت قلبها خیز و اسیران را ببین                          نیلی از سیلی عذار گلعذاران را ببین
دیگر اثاری به جا از صفحه ی گلزار نیست                     خیز از جا باغبان گلزار ویران را ببین
چهره ی نیلی ما اوراق شرح حال ماست                        خیز از جا میزبان رخسار مهمان را ببین
شامیان مهمان خود را سنگ باران می کنند                    روی جسم من نشان سنگ باران را ببین
سر شکستم گاه قران خواندنت از سوز دل                      چوب محمل را نگر تفسیر قران را ببین

خدا کند دگر این چشم بسته وا نشود                              سرم ز خاک غریبانه ات جدا نشود
زمن گذشت برادر خدا کند حتی                                     فراق هم به فراق تو مبتلا نشود
خدا کند که عزیزی به بند زنجیری                                به کوچه های پر از سنگ اشنا نشود

شکسته بال ترینم کبود می ایم                                    من از محله ی قوم یهود می ایم
از ان دیار که من را به هم نشان دادند                         به دست های یتیمت دو تکه نان دادند
از ان دیار که بوی طعام می پیچید                               از ان دیار که طفلت گرسنه می خوابید
کسی که که سنگ به اطفال بی پدر می زد                     به پیش چشم علمدار بیشتر می زد
از ان دیار که چشمان خیره سر دارد                            به دختران اسیر امده نظر دارد
از ان سفر که اگر کودکی به جا می ماند                       تمام طول سفر زیر دست و پا می ماند
به کودکی که یتیم است خنده سر دادند                           به او بجای عروسک سر پدر دادند
به جای انهمه گل با گلاب امده ام                                من از جسارت بزم شراب امده ام
از ان دیار که اتش به استخوان می زد                         به روی زخم لبان تو خیزران می زد

ببین گرفته صدای من از صدا زدنت                            مگر به نیزه چه گفتی که بی هوا زدنت
تمام خاطره ام از سف فقط این است                           تمام راه به پیش چشمان ما زدنت
هنوز ناله ی طفلت نرفته از یادم                                که گفت با نفس اخرش چرا زدنت
هنوز پیش نگاه من است چون کابوس                         به زیر دشنه وسرنیزه دست و پا زدنت
هنوز پیش نگاه من است از حلقوم                             به پیش چشم یتیمان به به نیزه ها زدنت
و جشن غارت ما بین راه کامل شد                             میان کف زدن اهل شام با زدنت

اسمان عشق را یک کوکب است                                 عشق اگر عشق است عشق زینب است

                           

از راه سایر ائمه هم می توان به مققصد رسید ولی راه امام حسین(ع) خیلی سریع انسان را به نتیجه می رساند. چون کشتی امام حسین(ع) در اسمانهای غیب خیلی سریع راه می رود هر کس در سیر معنوی خود حرکتش را از ان حضرت اغاز کند خیلی زود به مقصد می رسد. 

امام حسین(ع)در مورد علت رفتنشان به کربلا به هرکس مطابق عقلش چیزی فرمود.ولی علت اصلیش معلوم نشد.امام حسین(ع) به خداوند گفت:من می خواهم قربانی شما بشوم. 

                                                   فرازی از سخنان عارف واصل مرحوم حاج میرزا محمد اسماعیل دولابی

تاکه لبریز شد از عشق تو پیمانه ی دل           شده چون عرش خدا منزل ویرانه ی دل
باده عشق بود ورنه کجا تا به فلک                رسد امروز چنین ناله ی مستانه ی دل
هر کجا می گذرم زمزمه وحرف دل است          سخن از قصه ی دل باشد و افسانه ی دل
دل اگر هست دل زینب کبری باشد                 افرین باد بر این همت مردانه ی دل
زاشنایان که به گوش دلش اواز رسید             شد خموش از سخن مردم بیگانه ی دل
گفت ای همسفر از خواهر خود رنجییدی          تو چه دیدی زمن ای گوهر یکدانه ی دل
دست کوتاه بود تا که سر پاک تورا                از سر نیزه کشانم به سوی خانه ی دل
اتش عشق چنان سوخته جان من را               تو شدی شمع دل و من شده پروانه ی دل

الا ای پادشاه کربلایی                      به راهت می نماین جان فدایی
میان سنگ باران سر شکسته            صدایت می زنم شاید بیایی
یتیم سیزده ساله در اینجا                  شده مقتول بغض مجتبایی
رجز خواندم ولی با شور عباس          انابن المجتبای مرتضایی
عدو سر خواسته سر می دهم من       کریمانه بر او کردم عطایی
به زیر سم مرکبها عمو جان              زیارتنامه می خوانم کجایی
برای دیدنم زهرا رسیده                    عمو جان امده وقت جدایی
تمام استخوان هایم شکسته              کند حیران تو را این جابجایی
تنم را چون علی اکبر خود                 بخوابان لابلای یک عبایی

                               

قران چرا به روی زمین اوفتاده است                     شمر لعین به صفحه ی ان پا نهاده است
دیدم به چشم فاطمی خود عمو حسین                     زهرا کنار مقتل تو ایستاده است
بعد از عتی اصغر تو نوبت من است                      این اخرین جرعه و دردی باده است
دستم شکست و ناله زدم فاطمه مدد                      عباس مرتضی به من این یاد داده است
زهرا اگر که سینه شکسته به راه عشق                عبداللهت به راه تو سینه گشاده است
باید تو را به خیمه ی زینب برم عمو                      بنگر که لرزه بر تن عمه فتاده است
بوی حسن گرفته تمامی قتلگه                             گویا دگر زمان گذشتن ز جاده است
ای دشمن سواره به نامردی امدی                        از روی اسب نیزه نزن او پیاده است

                   
حیرانتان قمر شده سربازهای من                اماده ی خطر شده سربازهای من
وقتی لباس رزم بدیدم به قدتان                    قلبم پر از شرر شده سربازهای من
داغ علی و ماتم اصحاب بس نبود                صحرا پر از گوهر شده سربازهاي من
خود بنگريد بر دل صحرا که نقش ان            هفتاد بال و پر شده سربازهاي من
اخر چگونه عزم دهم بر شما که جنگ          از پشت سر هنر شده سربازهاي من
داريد از صلابت مادر نشانه اي                   در چشم هاي تر شده سربازهاي من
از برق تير و قامت مردانه ي شما               اين خصم دربدر شده سربازهاي من
 گرچه به خيمه مادرتان پرده را کشيد           قران به روي سر شده سربازهاي من
الان زدست فاطمه سيراب مي شويد             وقت عطش به سر شده سربازهاي من