امام حسین(ع)در مورد علت رفتنشان به کربلا به هرکس مطابق عقلش چیزی فرمود.ولی علت اصلیش معلوم نشد.امام حسین(ع) به خداوند گفت:من می خواهم قربانی شما بشوم. 

                                                   فرازی از سخنان عارف واصل مرحوم حاج میرزا محمد اسماعیل دولابی

تاکه لبریز شد از عشق تو پیمانه ی دل           شده چون عرش خدا منزل ویرانه ی دل
باده عشق بود ورنه کجا تا به فلک                رسد امروز چنین ناله ی مستانه ی دل
هر کجا می گذرم زمزمه وحرف دل است          سخن از قصه ی دل باشد و افسانه ی دل
دل اگر هست دل زینب کبری باشد                 افرین باد بر این همت مردانه ی دل
زاشنایان که به گوش دلش اواز رسید             شد خموش از سخن مردم بیگانه ی دل
گفت ای همسفر از خواهر خود رنجییدی          تو چه دیدی زمن ای گوهر یکدانه ی دل
دست کوتاه بود تا که سر پاک تورا                از سر نیزه کشانم به سوی خانه ی دل
اتش عشق چنان سوخته جان من را               تو شدی شمع دل و من شده پروانه ی دل

الا ای پادشاه کربلایی                      به راهت می نماین جان فدایی
میان سنگ باران سر شکسته            صدایت می زنم شاید بیایی
یتیم سیزده ساله در اینجا                  شده مقتول بغض مجتبایی
رجز خواندم ولی با شور عباس          انابن المجتبای مرتضایی
عدو سر خواسته سر می دهم من       کریمانه بر او کردم عطایی
به زیر سم مرکبها عمو جان              زیارتنامه می خوانم کجایی
برای دیدنم زهرا رسیده                    عمو جان امده وقت جدایی
تمام استخوان هایم شکسته              کند حیران تو را این جابجایی
تنم را چون علی اکبر خود                 بخوابان لابلای یک عبایی

                               

قران چرا به روی زمین اوفتاده است                     شمر لعین به صفحه ی ان پا نهاده است
دیدم به چشم فاطمی خود عمو حسین                     زهرا کنار مقتل تو ایستاده است
بعد از عتی اصغر تو نوبت من است                      این اخرین جرعه و دردی باده است
دستم شکست و ناله زدم فاطمه مدد                      عباس مرتضی به من این یاد داده است
زهرا اگر که سینه شکسته به راه عشق                عبداللهت به راه تو سینه گشاده است
باید تو را به خیمه ی زینب برم عمو                      بنگر که لرزه بر تن عمه فتاده است
بوی حسن گرفته تمامی قتلگه                             گویا دگر زمان گذشتن ز جاده است
ای دشمن سواره به نامردی امدی                        از روی اسب نیزه نزن او پیاده است

                   
حیرانتان قمر شده سربازهای من                اماده ی خطر شده سربازهای من
وقتی لباس رزم بدیدم به قدتان                    قلبم پر از شرر شده سربازهای من
داغ علی و ماتم اصحاب بس نبود                صحرا پر از گوهر شده سربازهاي من
خود بنگريد بر دل صحرا که نقش ان            هفتاد بال و پر شده سربازهاي من
اخر چگونه عزم دهم بر شما که جنگ          از پشت سر هنر شده سربازهاي من
داريد از صلابت مادر نشانه اي                   در چشم هاي تر شده سربازهاي من
از برق تير و قامت مردانه ي شما               اين خصم دربدر شده سربازهاي من
 گرچه به خيمه مادرتان پرده را کشيد           قران به روي سر شده سربازهاي من
الان زدست فاطمه سيراب مي شويد             وقت عطش به سر شده سربازهاي من

خرابه باغ و سر تو گل منم بلبل          من این خرابه به باغ بهشت نفروشم

کربلا مهبط فرشتگان و معبد پیامبران اماده ی پذیرایی از میهمانان عزیزی شده است.میهمانانی که از لحظه ی خلقت وعده ی حضورشان را شنیده است.میهمانانی که پیامبران پیشین بر انها سلام فرستاده و پیش از حادثه ی عظیم بر وقوع ان خبر داده اند.حال پس از سالها انتظار شاهد قدم نهادن کاروان بر خاک گرم و سوزان خویش است.اری شاد باش و بر خویشتن ببال چرا که امده اند کسانیکه جبریل برای ادم(ع) مصیبتشان را خوانده است.امده اند کسا نیکه تمامی پیامبران بر مصیبت انان گریسته اند.امده اند کسانیکه خدا در موردشان فرموده است"وفدیناه بذبح عظیم".پس ای ای صحرای ماریه ،سرزمین قادسیه ،ای کربلا این تو و این میهمانان گرامی تو.پس از سالها رسم میهمان نوازی را بجای اور که این خاندان پیامبر خاتمند.

هردم به گوشم می رسد اوای زنگ قافله              این کاروان تا کربلا دیگر ندارد فاصله
یک زن میان محملی اندر غم و تاب و تب است      این زن صدایش اشناست ای وای من او زینب است

ای که به عشقت اسیر کل بنی ادمند                باخبران غمت بی خبر از عالمند
هر که غمت را خرید عشرت عالم فروخت        سوختگان غمت با غم دل خرمند
   یوسف مصر بقا در همه عالم تویی                 در طلبت مرد و زن امده با درهمند
    خاک سر کوی تو زنده کند مرده را                  زانکه شهیدان تو جمله مسیحا دمند