تاکه لبریز شد از عشق تو پیمانه ی دل           شده چون عرش خدا منزل ویرانه ی دل
باده عشق بود ورنه کجا تا به فلک                رسد امروز چنین ناله ی مستانه ی دل
هر کجا می گذرم زمزمه وحرف دل است          سخن از قصه ی دل باشد و افسانه ی دل
دل اگر هست دل زینب کبری باشد                 افرین باد بر این همت مردانه ی دل
زاشنایان که به گوش دلش اواز رسید             شد خموش از سخن مردم بیگانه ی دل
گفت ای همسفر از خواهر خود رنجییدی          تو چه دیدی زمن ای گوهر یکدانه ی دل
دست کوتاه بود تا که سر پاک تورا                از سر نیزه کشانم به سوی خانه ی دل
اتش عشق چنان سوخته جان من را               تو شدی شمع دل و من شده پروانه ی دل